امروز بیشتر فیلم‌ها با دوربین دیجیتال ساخته و با پروژکتور دیجیتال نمایش داده می‌شوند، اما فیلم‌های زیادی هنوز روی نگاتیو ۳۵ میلی‌متری ثبت می‌شوند. بحث بر سر «بهتر» بودن نیست؛ هر روش ویژگی خودش را دارد.
فیلم ۳۵ میلی‌متری
- دانهٔ طبیعی فیلم و نحوهٔ ثبت نور، ظاهری متمایز می‌سازد.
- محدوده تونالیته در هایلایت‌ها نرم و تدریجی است.
- هزینهٔ نگاتیو، ظهور و اسکن بالاست و فیلم‌بردار باید با دقت کار کند.
سینمای دیجیتال
- صحنه را فوراً روی مانیتور می‌بینید و ضبط ارزان‌تر است.
- برای نمایش از بستهٔ دیجیتال سینما (DCP) استفاده می‌شود که کیفیت ثابتی بین سالن‌ها می‌دهد.
- جلوه‌های ویژه و تدوین ساده‌تر انجام می‌شود.
بسیاری از فیلم‌ها ترکیبی‌اند: ثبت روی فیلم و تکمیل و توزیع دیجیتال. مهم‌ترین چیز، انتخاب ابزار مناسب برای داستان است.
منبع تصویر: Wikimedia Commons (Petar Milošević – CC BY-SA 4.0)
