اگر فیلم سینمایی را با تلویزیونی که ۶۰ فریم نشان می‌دهد مقایسه کنید، تفاوت حس را می‌بینید. عدد ۲۴ فریم بر ثانیه نتیجهٔ یک مصالحهٔ فنی و اقتصادی در اواخر دههٔ ۱۹۲۰ است.
ریشهٔ تاریخی
با آمدن صدا روی نوار فیلم، سرعت ثابت پخش ضروری شد. ۲۴ فریم، عددی بود که برای هماهنگی صدا کافی بود و نسبت به سرعت‌های بالاتر، مصرف نوار و هزینه را پایین نگه می‌داشت؛ از آن زمان به استاندارد صنعت تبدیل شد.
چرا هنوز استفاده می‌شود؟
- حرکت‌های ۲۴ فریمی با کمی محوشدگی طبیعی، حس «سینمایی» می‌دهند.
- نرخ‌های بالاتر مثل ۴۸ یا ۶۰ ممکن است به چشم شبیه ویدئوی خانگی یا برنامهٔ تلویزیونی برسد.
- کارگردان‌ها و رنگ‌پردازان حول همین نرخ ابزار و عادت ساخته‌اند.
امروز دوربین‌های دیجیتال هر نرخی را ضبط می‌کنند، اما برای فیلم داستانی هنوز ۲۴ فریم رایج‌ترین انتخاب است.
منبع تصویر: Wikimedia Commons (DRs Kulturarvsprojekt from Copenhagen, Danmark – CC BY-SA 2.0)
